Op Ouders van Nu staat vandaag een poll: “Wat vind jij van de corrigerende tik?” En wat blijkt? Maar liefst 78% van de respondenten vindt de tik toelaatbaar. 30% zegt dat het moet kunnen als je kind echt onhandelbaar is. 48% vindt dat het mag, mits je je woede kunt beheersen. Slechts 22% vindt dat kinderen nooit geslagen mogen worden.

Ik behoor ook tot die minderheid. Ik kan me eerlijk gezegd geen situatie voorstellen waarin ik mijn kind zou mogen slaan. Welk gedrag rechtvaardigt billenkoek?
Het bord niet leegeten? Spijbelen? Het pesten van een broertje?
Bovendien vrees ik dat een corrigerende tik met mijn grote handen al snel een zichtbare herinnering zal achterlaten. Ik gruw alleen al bij het idee.

Verder zie ik de opvoedkundige waarde niet van een tik. Wat leert een kind? Het zal het gedrag in jouw bijzijn wellicht niet herhalen, hoewel dit niet is zeker is en wat doe je dan? Twee tikken? Waar houd het geweld op?
Maar als je kind letterlijk buiten handbereik is, mag je aannemen dat het makkelijk vervalt in zijn oude fout. Jij bent immers niet in de buurt om hem te laten voelen dat hij verkeerd bezig is. Daar komt nog bij dat de schrikreactie door de tik zo groot is dat kinderen niet over hun fout nadenken, maar over het feit dat ze geslagen zijn.

In mijn beleving zijn er daarom veel betere strategieën om een kind te corrigeren. Goed gedrag belonen bijvoorbeeld, of slecht gedrag direct bespreken en eventueel bestraffen. Werken met wij-afspraken is ook effectief, want keer op keer blijkt dat een kind regels veel minder snel overtreedt als hij ze zelf mee heeft opgesteld.

Maar mijn handen houd ik thuis. Want de dag dat ik respect moet afdwingen met mijn handen, is de dag dat ik als vader mijn zelfrespect heb verloren.

Links