kerncentralesNadat hij mijn organisatie in een afscheidsinterview met de Volkskrant nog een veeg uit de pan had gegeven mocht ik vorige week vrijdag wel aanwezig zijn bij de receptie van Versteegh, prominent onderzoeker bij het NRG, zeg maar het laatste bastion van kernenergie-gelovigen. Zeer interessant om mee te maken; een zaal vol oude mannen die met elkaar over kernenergie praten alsof ze terug zijn in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Die heb ik dan wel niet meegemaakt maar ik heb wel alle publicaties uit die tijd over kernenergie gelezen; “goedkoop, veilig, oneindig, betrouwbaar, schoon en veilig”.

Alsof we niet 50 jaar verder zijn en wel beter weten. Begrijp me goed, ik gun ieder z’n feestje en als atoom-o-saurussen onder elkaar mogen ze heus wel met wat peptalk proberen de moed er in te houden, maar slim is het niet. Ik intervenieerde toch maar; of de aanwezigen echt dachten dat kernenergie een significante rol zou kunnen spelen in bijvoorbeeld het halen van de klimaatdoelstellingen? Het paradepaardje van de industrie, de Olkiluoto-centrale in Finland evolueert zich in rap tempo tot een financieel en technisch drama (denk NoordZuidlijn) en langzamerhand begrijpt de hele wereld wel dat een kerncentrale heel erg duur is (minstens 5 miljard) en dat het tien tot vijftien jaar duurt om er 1 te bouwen. Zo dacht ik. Die zit. Tot ik bij de borrel aangesproken werd door diverse vertegenwoordigers van de nucleaire klup; “of ik soms dacht dat besluiten op rationele gronden worden genomen? Die nieuwe kerncentrale in Borssele komt er gewoon, ook al is die niet nodig, duur en vervuilend”. Echt. Letterlijk. Vergeef me dat ik die avond op die borrel te veel gedronken heb…..