Het liefst schrijf ik over positieve zaken. Vooral over bedrijven die zorgvuldig ondernemen, zodat de wereld er beter van wordt. Ik ben niet van het naming & shaming. Maar dit keer kan ik even niet anders. Het voorval lijkt wellicht een futiliteit maar ik vond het toch zo getuigen van een rare mentaliteit dat ik het móet delen.

Begrip

Gisteren stond ik bij de kassa van de zeer gerenommeerde boekhandel Paagman. Paagman is een begrip in Den Haag en ik kan me zo voorstellen dat zelfs ons koningshuis er klant is. Ik kocht 3 boeken en nog wat kantoorartikelen. Of ik een tasje wilde, vroeg het Paagman-meisje. Heb je iets van een papieren zakje, vroeg ik, dan kan ik daar die losse kantoordingetjes in doen? Nee, zei het meisje, we hebben alleen plastic tassen. Ze pakte er al één. Nee dank je, zei ik, het lukt zo wel.

2 miljard tasjes minder

In 2016 is de regel in gegaan dat je voor plastic tassen moet betalen en dat vind ik door zijn simpelheid een van de beste maatregelen die er ooit op milieugebied zijn genomen. Elk jaar scheelt dat minimaal 2 miljard plastic tasjes! Liepen we vòòr de maatregel nog met zeker 3 miljard plastic tasjes de winkel uit, nu is dat ruim 70% minder. Afgezien van alle olie die nodig is om deze plastic tasjes te maken, komen ze ook vaak in het milieu terecht. In de top-10 van meest gevonden voorwerpen op het strand staat de plastic tas op 3, blijkt uit onderzoek van Rijkswaterstaat.

Even voor mijn Paagman bezoek stond ik bij de Hema. De mevrouw voor mij werd ook een tasje aangeboden. Zij twijfelde maar liet het zitten toen de verkoper aangaf dat het tasje 10 cent kostte. Een maatregel die werkt dus.

Gratis plastic tas

Tenzij… Het Paagman-meisje bood mij het tasje aan onder de vrolijke woorden: het is gratis, hoor. Verbouwereerd kon ik niets anders uitbrengen dan: maar dat mag niet. Ze haalde lachend haar schouders op: ja, maar het wordt toch niet gecontroleerd, dus dan doen we het graag. Zoals ze het formuleerde, was het niet een zelfverzonnen spontane aardige geste maar heus Paagman-beleid.

Trek je de redenering door dan zegt ze in feite: stelen, verkrachten, moorden, het mag allemaal niet, maar zolang je niet gepakt wordt, kun je het rustig doen, vinden wij van Paagman.

Ik heb dat niet tegen haar gezegd, nog steeds verbouwereerd zei ik alleen: we doen het niet voor de overheid, maar voor het milieu. Ze haalde haar schouders op. Misschien had ik moeten zeggen: we doen het voor jou; dat het voor jou over 30 jaar ook nog een beetje leefbaar is op deze wereld. Misschien dat zij dan iets minder nonchalant was geweest.

Slechte zaak

Op de fiets terug naar kantoor bedacht ik me twee dingen: mijn duurzame daad voor deze week wordt heel simpel: Paagman gaat in de ban. De winkel waar ik in feite al mijn boeken, kantoorartikelen, muziek en vaak ook cadeautjes koop is mij als klant kwijt. Niet alleen door iets te doen maar ook door iets te laten kun je als consument heel simpel een duurzame daad verrichten.

En omdat Paagman daar niets van zal merken, nam ik me voor om één keer mijn blog niet over een goede zaak maar over een slechte zaak te laten gaan. Bij deze.

Heb je soortgelijke ervaring? Je kunt overtredingen ook melden bij de Rijksoverheid; gaan ze het controleren: https://www.ilent.nl/melden.

Annemarie de Raadt

50 duurzame daden in 1 jaar! Lukt dat? Annemarie de Raadt van de Goede Gids gaat de uitdaging aan. Elke week schrijft ze hier welke duurzame daad ofwel goede gewoonte ze in leven gaat opnemen. Ter informatie en inspiratie.

Lees ook Duurzame daad nummer 8: met 100 kom je er ook!

In de Goede Gids staan de bedrijven vermeld, die met zorg voor mens, dier en onze aarde ondernemen. Onafhankelijk geselecteerd volgens duidelijke criteria. Wil je zelf een goed leven en gun je dat anderen ook? Kies dan voor Goede bedrijven uit degoedegids.nl

 

Lees verder: verbod helpt, minder plastic in het milieu