De Britse studente Lucy Hughes van de Universiteit van Sussex ontwikkelde plastic van vissenhuid. Dit vissenplastic, ofwel MarinaTex zoals het heet, is een alternatief voor single-use plastics. Ze won er de James Dyson Award mee. Met 38.000 euro krijgt ze de kans om het plastic van vissenhuid verder te ontwikkelen voor massaconsumptie.

Plastic van vissenhuid

Lucy studeert Product Design en moest voor haar laatste jaar een nieuw product ontwikkelen en kwam terecht bij de visindustrie. In de commerciële visserij hebben de huiden van de vis geen waarde. Jaarlijks wordt er 50 miljoen ton afval geproduceerd en Lucy wilde onderzoeken of dat ook anders kon. Ze ging op zoek naar een manier om dit afval opnieuw te kunnen gebruiken en er zo waarde aan toe te voegen.

Flexibel, sterk en vervuilt niet

Toen Lucy de huid in haar hand had, besefte ze dat er heel veel potentie in zat. Het is sterk, flexibel en je kunt het goed heel goed buigen. Het zou een goed alternatief kunnen zijn voor plastic. Ze mixte een mengsel van vissenhuid met moleculen van schaaldieren en agar van rode algen en begon met testen. Na 7 maanden was ze in staat om er een soort doorschijnende plaat van te maken, die volgens James Dyson sterker is dan polyethyleen. Het materiaal is eetbaar, verteert in vier tot zes weken in de compost en vervuilt niet.

In deze video legt Lucy uit hoe ze het maakt en waarom ze het ontwikkelde.

Kind van de rekening

Het is natuurlijk geweldig dat we een alternatief kunnen ontwikkelen voor plastic, want jaarlijks produceren we zo’n  242 miljoen ton plastic afval, waarvan 100 miljoen ton in zee belandt, maar ergens knaagt het. Met ons afval maken we het leven in zee onmogelijk voor dieren en planten, maar tegelijkertijd vangen we 171 miljoen ton aan vis (in 2016) om op te eten. Van het afval van de visvangst, maken we dan weer plastic, waarbij de vissen de prijs betalen van onze overconsumptie.

Mocht dit in grote hoeveelheden geproduceerd worden, vervuilen we wel weer minder. Als je dit plastic in zee dumpt is het een stuk minder schadelijk, maar als het leidt tot massaproductie van vissenplastic, dan blijft overbevissing een feit. En het lijkt er op, alsof dierenwelzijn helemaal geen rol speelt. Mij lijkt dit een catch 22. Of kunnen we  dit plastic gebruiken ter overbrugging. Tot we stoppen met de zeeën leegvissen en ook veel minder plastic gebruiken? Hoe denk jij daarover?