Bijna had ze niet meegedaan. Ze associeerde de Young Lady Business Academy (YLBA) vooral met vrouwen die een corporate baan wilden en niet met vrouwen die de wereld groener wilden maken, zoals zij. Maar op het laatste moment bedacht ze zich. En ze won. Sarah van Buren (24) wil executive director van Greenpeace worden. Zodra ze haar master Environment and Resource Management in Leiden heeft afgerond, wil ze de prijs gebruiken om stage te lopen bij Greenpeace in San Francisco. “Dat wordt nog een hele productie, want ik wil natuurlijk niet vliegen.”  

Van YLBA naar Greenpeace

Ze begon haar pitch voor de YLBA van Elske Doets (zakenvrouw van het jaar 2017) met een kleine anekdote over de achtertuin van haar ouderlijk huis. “Daar waren vroeger zoveel padjes, dat we als kind heel voorzichtig op blote voeten door de tuin liepen om ze niet per ongeluk te vertrappen. Nu, tien jaar later, zijn die padjes er niet meer. Ik hoor de kikkers ook al niet meer kwaken en het aantal vogels en insecten in de tuin is ook minder. Toen ik me dat realiseerde, gingen mijn handen jeuken. Ik wilde iets doen.”

Dit is wat ik wil: actie

“In eerste instantie ging ik demonstreren en actievoeren, maar ik wilde al snel meer. Daarom ging ik na mijn studie Engelse Taal & Letterkunde een klimaatstudie doen.  Ik houd ervan om op de zeepkist te staan en mensen te enthousiasmeren en toen ik een speech zag van Jennifer Morgan, executive director van Greenpeace International, dacht ik meteen: ‘dit is wat ik wil!’ Als directeur van Greenpeace wil ik een groene toekomst creëren voor de komende generaties.”

Op slag verliefd

“Het leuke is dat Anna Schoemakers, de executive director van Greenpeace NL, meteen contact met me opnam toen ik de prijs gewonnen had. Ze nodigde me uit om langs te komen op het kantoor in Amsterdam en daar werd ik echt helemaal verliefd, op het kantoor, de platte organisatie, de speelsheid. Nu ga ik kijken of ik daar de komende maanden stage kan lopen en mijn scriptie kan schrijven, voordat ik naar Amerika vertrek voor mijn stage daar.”

Niet vliegen

“Voor die stage moet ik alles zelf organiseren: de stageplek, het vervoer, de huisvesting. Van YLBA krijg je alleen een waardencheque. Ik ben nu al aan het kijken hoe ik die reis kan maken, want ik wil niet vliegen en ik wil eigenlijk ook niet meeliften met een vrachtschip, want ook dat is heel vervuilend. Ik zeil al mijn hele leven, dus ik vertel nu aan iedereen die het horen wil dat ik zeilend naar de overkant wil en dan gaat het balletje vanzelf rollen. En dan moet ik nog vanuit Florida, waar je aankomt, naar San Francisco. Dat is 257 uur fietsen, had ik uitgezocht. Dus misschien ga ik wel met de bus of de trein, want anders ben ik wel heel erg lang onderweg.”

Greenpeace

“Wat ik zo mooi vind aan Greenpeace, en waarom ik er zo graag wil werken, is dat rauwe, ongepolijste randje. Je staat net buiten het systeem, maar ondertussen kan je wel mensen aan het denken zetten en in beweging krijgen. In mijn ideale wereld gaat Lelystad Airport niet open en gaan we een transitie inzetten met de boeren, waarbij lokale en seizoensgebonden producten voorrang krijgen in de supermarkten. Ik droom ervan dat de overheid hier initiatief in onderneemt. Zij hebben de plicht om ons als burgers te beschermen. Maar het lastige van het klimaat is dat het niet acuut levensbedreigend is, zoals een pandemie. En veel mensen denken dat het wel goed komt, als we de dijken maar blijven ophogen.”

“Maar ik ben strijdlustig en ik vecht graag aan de juiste kant van de geschiedenis. Ik wil deze planeet niet verlaten, zonder dat ik actie heb ondernomen. Daarom wil ik zo snel mogelijk aan directeur van Greenpeace worden.”

Foto: Sarah (rechts) aan het demonsteren.

Lees ook het verhaal van Tosca, die via crowdfunding een basisbeurs regelde, zodat ze fulltime actie kan voeren voor het klimaat. 

Wil jij wekelijks meer van dit soort verhalen in je mailbox krijgen over groener, eerlijker en leuker leven? Abonneer je dan op onze Nieuwsbrief